काल १ मे - महाराष्ट्र दिन. पण पेपर उघडल्यावर राजकारणी लोकांनी ’आम्ही यंव करणार, त्यंव करणार", "आमच्या सरकारने हे केलं, ते केलं" अशी तुणतुणी वाजवलेली दिसली. आणि मग काहीही वाचण्यातला रसच संपला. खरं तर मला वाचायचं होतं संयुक्त महाराष्ट्राच्या लढ्याबद्दल. शाळेतल्या इतिहासात ह्याबद्दल काही वाचल्याचं मुळीसुध्दा आठवत नाहिये. तसंही शाळेत शिकवलेलं काय आठवतंय म्हणा :-( पण एक हुतात्मा स्मारक सोडलं तर ह्या लढ्याबद्दल आपल्याला एक मराठी माणूस म्हणून काहीही माहिती नाही ह्याची लाज वाटते. आता इंटरनेटच्या शरणी जाण्याखेरीज पर्याय नाही. पाहू काय मिळतं का ते.

I was too young to appreciate the first fairytale wedding and am too old to consider the second as such. I am talking about the royal wedding, of course. Well, I also have a fascination for royal families, kings and queens but honestly, I cannot understand why people are going gaga over the bride's feet-long train, her tiara and the kiss on the balcony. Then again, I am not British!

I don't much believe in politicians, in general and those making announcements before elections are due, in particular. So I am surprised that the US forces could ferret out Bin Laden so easily and kill him. On top of it, his body has now been disposed at sea. What was the hurry guys? Were you afraid that he might come to life again?

Oh well, in case this is a fake encounter, it will be interesting to see if any videos surface showing the supposedly-deceased terrorist alive & kicking as well as the response of the US to them.

In the meantime, I guess our neighbors across the border must be having a field time milking this news down to the last drop. I can already imagine angry leaders telling "Pakistan is a victim of terrorism too" to everyone within earshot!

Miniature Babies!

Just check this site out - http://www.camilleallen.com/. Hats off to the artist, her creativity and patience!

अर्झ किया है.....

बहोत रोये है उस आसूके खातिर
जो निकलता है खुशीकी इंतहापर

(Forwarded)

Have a great weekend, folks!

किती दिवसांपासून लिहायचं म्हणत होते पण ह्या साईटवर मराठीतून लिहायला प्रचंड कष्ट करावे लागतात. Baraha मध्ये टायपून लिहायचा कंटाळा यायचा. पण आज विचार केला की लिहायचंच. काही दिवसांपूर्वी हर्बेरियमचं "हमिदाबाईची कोठी" पाहिलं. समिक्षक म्हणतात त्याप्रमाणे आताच्या काळात कोठी संस्कृती पाहून फ़ारसा धक्का वगैरे बसला नाही. पण तरी त्यातल्या पात्रांची परवड चटका लावून गेलीच. स्वत:च्या आयुष्याचं असं मातेरं करून घेण्यापेक्षा शब्बोने कोठी विकली असती तर बरं झालं असतं असंच वाटून गेलं. एखाद्याच्या आयुष्यापेक्षा एखादी वास्तू कशी मोठी असू शकते? हा विचार मनात आला आणि एकदम वाटून गेलं - हे असं वाटणं म्हणजे आपल्याही मूल्यांचा ह्रास आहे का हे आपल्या दृष्टीने कधी मूल्य नव्हतंच? रोजच्या धकाधकीत हे असले प्रश्न पडत नाहीत ते ह्या नाटकाच्या निमित्ताने तरी पडले हेच पुष्कळ आहे. :-(

नुकतंच "सारे प्रवासी घडीचे" देखील पाहिलं. खूप आवडलं. कोकण काय आहे हे कधी पाहिलंच नसलेल्या माझ्यासारखीला तिथलं वास्तव काय आहे ते माहित असूनही शेवट अंगावर आला. कुठेतरी चुकतंय पण काय चुकतंय आणि ते कसं निस्तरायचं हेच कळत नाहिये. ६० च्या घरात गेल्यावर शहर सोडून दूर कुठेतरी निसर्गाच्या सान्निध्यात रहायचं एक धूसर स्वप्न आहे. पण शहरातच जन्मून लहानाचं मोठं झाल्यामुळे तिथे आपण रमू का हा प्रश्न दशांगुळं व्यापून उरतोच. सगळंच कठीण होऊन बसलंय असं वाटायला लागतं त्यामुळे. :-(

बाकी प्रयोग एकदम मस्त होता. सगळ्याच कलाकारांनी मन लावून काम केलं होतं. अशीच चांगली नाटकं बघायला मिळोत ही देवाकडे प्रार्थना!

Talking of holidays, just today morning I got an email on my B School Alumni network about a trip to Bhutan that a travel company set up by an alumnus is arranging. It's an 8-day program and the itinerary looks absolutely amazing! Unfortunately, it also means taking off for 5 working days :-( Something that I cannot do at this point.

Only if wishes were horses!