Saturday morning was 'Call-Customer-Service Day'. First, a call to the Internet Service Provider where I was kept on hold for close to 10 minutes. Tired of listening to the same song, I hung up and called my mobile service provider. I explained to the person that I should have been given discount for the entire number of local messages that I had sent and not a partial one. He too kept me on hold for what seemed like eternity and then told me that he agreed with me! I was told that a request had been made to adjust the amount in the next billing cycle. I should have been given the request number without asking for it but I wasn't so I asked for it. Still, I am not sure that the amount will be adjusted. Oh, and BTW, I didn't even bring up the issue of the service charge and Cess that was levied on top of this extra amount. Who will argue with the customer representative for 2-3 rupees? And that too, on a Saturday morning when the thought of going to office after a break of 5 days is just haunting you like hell. :-)

After that it was back to the Internet Service Provider. This time, I got through and an impersonal recorded voice read out summary of my account - without once asking for my customer account number. I was dumbstruck for a moment. For a bizarre moment it felt as if I have forgotten to log off a site and on returning to the page can see my account details. Did I or didn't I call the mobile service provider in between? Then it struck me that they probably have a new system in place that ties up customer's mobile number with their customer account number. I felt rather silly after I made that deduction.

But for a moment I was totally zapped. Guess the brain is addled up after eating too many Diwali sweets :-)

I am not much for revamping my wardrobe as per the current rules of the ever-changing game called 'fashion'. But even a fashion-ignorant person like me thinks that some rules are too sacred to be broken.

That's why I did a double take when I saw 2 grown-up men with identical shirts in a shopping mall over the weekend. Lest you get any ideas, both had their wives in tow. Of course, the men appeared to be twins. But guys, twins in identical shirts look cute and adorable and all that as long as their respective age is in single digits, don't you think so? :-(

लोकसत्तात दररोज येणारी त्यांच्या दिवाळी अंकातल्या लेखांबद्दलची माहिती वाचून अंकाबद्दल उत्सुकता निर्माण झाली होती. म्हणून मागच्या सोमवारीच अंक घेऊन आले आणि दिवाळीच्या दिवशी अधिरतेने अंक उघडला. पण नाही म्हटलं तरी निराशाच पदरी आली.

पहिले ३-४ लेख अमेरिकेत स्थित असलेल्या आणि तिथे बहुराष्ट्रीय कंपन्यांत नोकरी करणाया भारतीयांचे होते. ह्या लेखांचं प्रयोजन कळलं नाही. वेगळं सांगण्यासारखं असं ह्यांच्यात काहीही नव्हतं. तीच गोष्ट विनोदी लेखांची. एकही लेख ’विनोदी’ वाटला नाही. :-(

सचिन कुंडलकर ह्यांनी लिहिलेला ’ज्याचा त्याचा प्रश्न’ हा लेख वाचून तर हसावं का रडावं हेच कळेना झालं. कोणाच्याही खाजगी आयुष्य़ात नाक खुपसायचा इतरांना हक्क नाही हे लेखकाचं मत अगदी मान्य. आपल्या क्षेत्रात दैदिप्यमान कामगिरी असणाया व्यक्तिचं खाजगी आयुष्य हे त्या कामगिरीचं मूल्यमापन करण्यात गणलं जाऊ नये हेही मान्य. पण म्हणून ’जबरदस्तीचे शारिरिक संबंध सोडता समाजात इतर सर्व प्रकारचे लैंगिक संबंध मोकळेपणे चालू रहावेत अशी माझी इच्छा आहे’ असं म्हणणाया लेखकाची खरोखर कीव आली. लोकांना काहीतरी धक्कादायक वाचायला द्यावं असा एकमेव हेतू लिखाणामागे आहे की काय अशी शंका यावी इतपत ह्या मताच्या समर्थनार्थ त्यांनी मांडलेले मुद्दे तकलादू वाटले. तुम्हाला काय करायचं ते करा हो, बाकीच्या समाजाने काय करावं त्याची नसती उठाठेव कशाला?

’हरवलेल्या दिवसांची गोष्ट’ हाही लेख काही उमजला नाही. आयुष्यातल्या आठवणींचे तुकडे, किंवा कोलाज म्हणा हवं तर, ह्यापलिकडे जाऊन ह्या लेखात नेमकं काय सांगायचं आहे ते निदान मला तरी अजिबात समजलं नाही.

ह्याउलट ’फ़िरुनी पुन्हा भेटेन मी’ हा रविंन्द्र पाथरे ह्यांचा अमृता प्रीतमवरचा लेख आवडला. तसंच ’फ़रिश्ता’, न्यू हनुमान थिएटर आणि सत्यदेव दुबेंवरचे सर्व लेख माहितीपूर्ण होते. ’रॊबर्ट फ़्रॊस्टच्या शेतावर’ वाचून तर अमेरिकेत असताना ह्या जागेला भेट दिली नाही ह्याबद्दल खेद वाटला. पण फ़्रॊस्टच्या कविता वाचून काढायचं मात्र ठरवलं आहे, हा निश्चय कितपत तडीस जातो ते पहायचं. ’गिधाडांवर धाड’, ’खारे पिस्ते’, ’कांदा फ़ेस्टिव्हल’ हे लेख वाचूनही छान माहिती मिळाली. गिरिश कुबेर ह्यांचा ’त्रिशंकूंची पैदास’ हा लेख आजकाल चालणाया मिडिया सर्कसवर विचार करायला लावणारा होता.

हा अनुभव घेऊनही दिवाळी अंक वाचायची हौस काही अजून फ़िटलेली नाहिये. लोकसत्तात भटकंती आणि समदा ह्या अंकांबद्दलची आलेली माहिती आवडली. मिळाले तर वाचायचा बेत आहे. पाहू मिळतात का ते.

दिवाळीच्या हार्दिक शुभेच्छा!

माझ्या सर्व गुणी मित्र-मैत्रिणींना दिवाळीच्या हार्दिक शुभेच्छा!
आपण रोजच बाहेर दिवे लावता
आता चार दिवस घरातच दिवे लावा :-)

एका मित्राने फ़ॊरवर्ड केलेलं काही.....

मैत्रीचे कट्टे आजकाल ओस पडतात
कोणी ऒर्कूटवर तर कोणी फ़ेसबुकवर जमतात
प्रत्यक्ष भेटीत सगळेच बुचकळयात पडतात
कारण सगळे विषय चॆटवरच संपलेले असतात
मग चॆटवरच भेटू असं प्रॊमिस होतं
आणि संभाषणातून साईनआऊट केलं जातं

ऎव्हेलेबल आणि बिझी मधे प्रत्येकाचा स्टेट्स घुटमळत रहातो
आपणहून ऎड केलेल्या मित्रापासून लपण्याकरता इनव्हिजिबलचा आडोसा घेतला जातो
ताप आल्याचं आजकाल आईच्या आधी फ़ेसबुकला कळतं
औषधापेक्षा टेक केयर च्या डोसनेच तापालाही पळायला होतं

कधीतरी वाटतं पुन्हा कट्ट्यावर जमावं
चॆटला गप्पांनी आणि स्माईलीला हास्यानी रिप्लेस करावं
शब्दापेक्षा सोबतीचं सामर्थ्य जास्त असतं
मैत्रीचं खरं समाधान खांद्यावरच्या हातात असतं

चला तर पूर्वीचे दिवस पुन्हा अनुभवू या
मैत्रीला टेक्नॊलीजीपासून जपून ठेवू या

Quiz Show

Though the movie channels continue to air oft-repeated movies in the prime-time slots, they never fail to air good never-before-seen movies at other times. I watched a bit of one such movie - Quiz Show - last week. It is based on a true story about a fixed quiz show.

There is a scene in which Charles Van Doren (Ralph Fiennes) tells his father that he hasn't found anything which will make him as happy as he was when he used to come home from school and sit down to a plate of cookies and glass of cold milk from the fridge.

I liked that dialogue so much that I searched for it on imdb.com and on the net. But it is not mentioned in the Quotable Quotes from the movie anywhere.

Surprising? Maybe not.

Currently, I am reading a travelogue in Marathi. I came across references to 2 books in it. One is Deceit at Pearl Harbor. This one, written by Ken Landis - lone survivor of Admiral Kimmel's staff - claims that the attack on the harbor wasn't so much of a surprise as the US led the world to believe, but a ploy to enter WW2. Sounds like a conspiracy theory? Who knows? The truth, as they say in X Files, is out there.

The other book is The Third Eye which was supposedly written by a Tibetan monk, who upon later investigation turned out to be an Englishman who had never been to Tibet. And yet, the book continued to be popular.

Hope I will be able to curl up with these books on some rainy afternoon in not-too-distant future :-)